Butelka lejdejska

Butelka lejdejska jest najstarszym kondensatorem elektrycznym w historii. Butelka ta ma postać cylindrycznego naczynia szklanego. Butelka lejdejska jest pokryta na zewnątrz i wewnątrz folią metalową. Warstwy tej butelki działają tak jak elektrody, natomiast szkło, z którego jest zbudowana butelka pełni rolę izolatora. Wynalazcą owej butelki był profesor z Uniwersytetu w Lejdzie, dlatego określono ją lejdejską. Początkowo butelka lejdejska miała postać bardzo prymitywną, bo była to po prostu butelka z wodą zatkana korkiem. W korku butelki znajdował się natomiast drut, najczęściej miedziany, jako że miedź jest dobrym przewodnikiem elektryczności. Jednak profesorowi widocznie przeszkadzała mała pojemność elektryczna, dlatego poszedł krok dalej i rozbudował butelkę lejdejską o metalową wewnętrzną i zewnętrzną warstwę. Butelka opasana z wewnątrz i zewnątrz tą powłoką wykazywała większą pojemność elektryczną. To, że butelka lejdejska znalazła szerokie zastosowanie potwierdzają różne przykłady jej użycia. Dzięki butelce poczyniono postęp w badaniu elektryczności.